Przekraczaj granice słów.Twórz autentyczne teksty.

Praca z gęstą, synestezyjną prozą młodzieńczą Prousta, wymagającą oddania subtelnej melodii języka i dekadenckiego klimatu epoki.

„Dlaczego podróżujesz tak często? Powóz zabierze cię powoli tam, gdzie sen zawiódłby cię tak szybko. Wystarczy zamknąć oczy by znaleźć się na brzegu morza. Niech ci, którzy mają tylko oczy cielesne przemieszczają się wraz ze swoją świtą i urządzają się z nią w Puozzoles lub Neapolu. Mówisz, że chciałbyś tam skończyć książkę? Gdzie będzie ci się lepiej pracowało niż w mieście? Na ścianach swego pokoju możesz rozmieścić najrozleglejsze dekoracje, jakie ci się tylko spodobają...”

Przełożenie nastrojowości, melancholii oraz precyzyjnie skonstruowanej struktury emocjonalnej tekstu.

„Niektóre nasze wspomnienia są niczym malarstwo holenderskie naszej pamięci, sceny rodzajowe z postaciami często niskiego stanu, uchwyconymi przy codziennych zajęciach na jakich spędzali życie, a nie w czasie uroczystych wydarzeń; nic się na nich nie dzieje, ukazano zwykłe sytuacje, bez znamion wielkości. Niewinność sceny i naturalność postaci dodają jej wdzięku, oddalenie wpuszcza między nią a oglądających łagodne światło, które zatapia ją w pięknie.”

Oddanie specyfiki francuskiej prowincji, realizmu detalu oraz zróżnicowanych rejestrów językowych bohaterów.

„Od kilku dni można kontemplować spokój morza na niebie, które ponownie się rozjaśniło, podobnie jak kontempluje się duszę w spojrzeniu. Ale nie ma tu już nikogo, kto mógłby podziwiać szaleństwa i łagodność wrześniowych fal, bo elegancja nakazuje opuścić plaże z końcem sierpnia, aby pojechać na wieś. Zazdroszczę jednak tym - a gdy ich znam, to ich odwiedzam - którzy mieszkają na wsi nieopodal morza, na przykład nad Trouville. Zazdroszczę tym, którzy mogą spędzać jesień w Normandii, choć oni być może wcale o tym nie myślą i wcale się tym nie wzruszają. Jej ziemie, nigdy dość zimne, nawet jesienią, należą do najzieleńszych, mają naturalne darnie pozbawione najmniejszej przerwy, rosnące po drugiej stronie wzgórz, przyjemnie rozmieszczone, zwane zalesionymi chrzcielnicami.”

Praca z tekstem francuskim silnie osadzonym w tradycji i estetyce teatru włoskiego, wymagająca głębokiego kontekstu kulturowego.

„Pani dusza jest, jak mówił Tołstoj, niczym ciemny las. Ale drzewa są w nim szczególnego rodzaju, to są drzewa genealogiczne. Nazywają panią próżną. Ale pani wszechświat nie jest pusty, jest pełen godeł. To olśniewająca i symboliczna wizja świata. Czyż nie ma pani również swoich własnych chimer, w barwach i kształtach tych namalowanych na herbach?”

Przełożenie intymnego, psychologicznego tonu narracji oraz subtelnych niuansów emocjonalnych, z których słynie autor.

„Owładnięta pragnieniem by podziwiano mnie w mojej eleganckiej loży, nigdy mniej głęboko nie odczuwałam muzyki. Słuchałam wszystkiego i nie słyszałam niczego. Jeśli przez przypadek coś usłyszałam, i tak nie umiałam już dostrzegać tego, co muzyka potrafi odkryć. Moje spacery również były jakby puste w środku. Rzeczy, które niegdyś wystarczały, bym przez cały dzień była szczęśliwa: odrobina słońca zażółcająca trawę, zapach unoszący się z mokrych liści w chwili, gdy ustaje deszcz, straciły tak jak ja swoją słodycz i wesołość. Drzewa, niebo, woda zdawały się odwracać ode mnie, a gdy zostając z nimi sam na sam, wypytywałam je trwożliwie, nie szeptały już swych mglistych odpowiedzi, które tak mnie niegdyś oczarowywały. Bóstwa przemawiające za pośrednictwem wody, listowia i nieba raczą nawiedzać jedynie te serca, które oczyściły się mieszkając same w sobie.”

Oddanie analitycznego, a zarazem poetyckiego opisu stanów psychicznych i emocjonalnych rozterek bohaterki.

„Czasami próbowała odnaleźć, idąc samotnie przez las, naturalne źródło prawdziwej radości. Lecz przechadzała się po liściach w sukniach nazbyt olśniewających. I przyjemność bycia elegancką psuła radość z bycia samotną i oddawania się marzeniom.”

Oddanie klaustrofobicznej, egzystencjalnej atmosfery oraz specyficznego, chłodnego humoru Kafki. Nowe tłumaczenie zachowuje precyzyjną surowość języka niemieckiego.

„Kreskowany Paryż: wyrastające z płaskich kominów wysokie cienkie kominy z wieloma małymi, przypominającymi doniczki na kwiaty - całkiem milczące, stare kandelabry gazowe - poprzeczne kreski żaluzji, do których na przedmieściach dołączają kreskowane brudne ślady na ścianie domu - cienkie listwy na dachach, które widzieliśmy na rue Rivoli - kreskowany szklany dach des Grands Palais des Arts - przedzielone kreskami okna pomieszczeń sklepowych - kraty balkonów - kształtująca się z kresek wieża Eiffla - boczne i środkowe listwy drzwi balkonowych sprawiają wrażenie bardziej kreskowanych niż nasze okna krzesełka pod gołym niebem oraz kawiarniane stoliczki, których nogi są kreskami - kraty publicznych ogrodów o spiczastych, złotych zwieńczeniach.”

Przekład z języka angielskiego wymagający nie tylko doskonałego warsztatu biograficznego, ale też głębokiej, praktycznej znajomości kontekstu życia i całej twórczości Prousta.

„Chociaż miał tylko trzydzieści osiem lat, Proust bał się, że wkrótce może umrzeć. Był tak chory, że wydawał około dwudziestu tysięcy dolarów rocznie na leki. Napisał: »Nie uważamy się za kogoś więcej niźli powierników intelektualnych sekretów, którzy w każdej chwili mogą zniknąć a wraz z nimi owe sekrety, i chcielibyśmy zrozumieć inercję wynikającą z naszego wcześniejszego letargu, kiedy to byliśmy posłuszni pięknemu przykazaniu Chrystusa w św. Janie: «Pracujcie, póki macie światło»«. Wszystko, co napisał przez następne czternaście lat pozostawało pod znakiem nadchodzącej śmierci.”